Wereldtijd: Essay over de vraag van de vreemdeling

Ieder verlangt naar verbondenheid: je hoort bij je familie, gemeenschap, volk of natie. Maar er is dan ook altijd iemand die er niet bij hoort: de vreemdeling. Is dit schema van us and them vandaag de dag nog wel houdbaar? Dat is de vraag die Laurens ten Kate in Wereldtijd opwerpt. Hij laat zien dat de balans tussen het vertrouwde en het vreemde in onze tijd steeds meer onder druk komt te staan, maar dat de verstoring van die balans ook oude wortels heeft, die ons duizenden jaren terugvoeren in de tijd.

Hoe ziet een wereld eruit waarin de vreemdeling niet langer een uitzondering is, maar de regel? Een wereld waarin we allemaal vreemdelingen zijn geworden, voor elkaar en voor onszelf? En moeten we zo’n wereld toejuichen of bestrijden? Maar hebben we de luxe van een dergelijke keuze? Nee, stelt Ten Kate: de vreemdeling laat zich niet wegsturen en blijft ons een vraag stellen: ga met mij een band aan, ook al hebben we helemaal geen band.

In dit essay worden de mogelijkheden van zo’n 'band zonder band' filosofisch, historisch en beeldend verkend: in dialoog met denkers als Augustinus, Arendt en Derrida, en met kunstenaars: van Botticelli via Paul Signac naar Jim Jarmusch, Marina Abramovich en Hans van Maanen.