Met zijn seculiere en tevens gemengd-religieuze afkomst begon Joachim’s loopbaan in het humanisme toen hij in 1983-84 zijn vervangende militaire dienst vervulde bij het Humanistisch Verbond, toen nog in Utrecht. Daar werkte hij zowel voor de stichting Socrates als voor een mensenrechtenproject van de International Humanist and Ethical Union (IHEU), de organisatie die nu Humanists International heet. Na zijn vervangende dienst, en inmiddels als filosoof afgestudeerd aan de Universiteit van Amsterdam (cum laude), ging hij aan het werk als wetenschappelijk onderwijsmedewerker (‘juniordocent’, zou je nu zeggen) aan de filosofische faculteit van de universiteit in Nijmegen. Sinds 1988 is hij verbonden aan de Universiteit voor Humanistiek en haar voorloper, het Humanistisch Opleidingsinstituut (HOI). Hij promoveerde in 1997 op een interdisciplinair onderzoek naar empathie. Joachim is grondig gevormd in de Europese filosofische traditie, leidend naar de fenomenologie en hermeneutiek van vandaag. Zijn onderzoek beweegt zich op en vanuit de betekenisvelden van mimesis: voorbeeldfiguren, empathie, geestelijke weerbaarheid, potentieel lichaam – en dat allemaal in relatie tot humanisme.