Deze scriptie onderzoekt hoe een benadering vanuit meerstemmigheid het dominante dualistische discours over anorexia nervosa (AN) kan doorbreken, waarin vaak gesproken wordt over een ‘gezond deel’ versus een ‘ziek deel’ – doorgaans genoemd‘anorexiastem’. Deze stem wordt in de literatuur omschreven als een innerlijke stem die eerst steunend lijkt, maar steeds dwingender en kritischer wordt. Ze levert commentaar op lichaamsvorm, gewicht en eetgedrag en ondermijnt geleidelijk het zelfbeeld en de autonomie van de persoon. Deze tweedeling tussen ‘ziek’ en ‘gezond’ doet onvoldoende recht aan de complexe beleving van vrouwen met AN.Via de Dialogical Self Theory (DST) van Hermans wordt in deze scriptie gekeken naar het zelf als een innerlijk landschap van uiteenlopende ‘ik-posities’ die met elkaar in gesprek of conflict zijn. Door middel van een kwalitatieve analyse van twee autobiografische egodocumenten – Onzichtbaar van Alissa Smulders en Mijn liefste vijand van Britt Lipsch – wordt blootgelegd hoe AN zich manifesteert als een rigide, dominant innerlijk stemmenlandschap, waarin de ik-als-obsessief positie centraal staat. Deze dominante stem sluit strategische coalities met andere posities (zoals de ik als-perfectionist of ik-als-mislukking), waardoor zelfzorgende stemmen gemarginaliseerd raken.De analyse toont dat het dialogische zelf bij Alissa en Britt uit balans raakt en dat herstel samenhangt met het bieden van ruimte aan onderdrukte stemmen, zodat deze zich kunnen ontwikkelen. Daarbij spelen promotorposities of metaposities – vaak versterkt door betekenisvolle anderen – een sleutelrol. De bevindingen impliceren dat zorg voor vrouwen met AN gebaat is bij vroegtijdige interventie, het versterken van gemarginaliseerde stemmen en het loslaten van simplificerende dualismen. Creatieve therapieën en geestelijke verzorging kunnen waardevolle ingangen zijn om de dialogische ruimte te verruimen en vrouwen met AN te ondersteunen in hun herstel.